Wij gebruiken cookies om uw ervaring te verbeteren en onze website te analyseren. Meer informatie
Ik had een tijdje geleden een mooi gesprek met Annerieke van Dongen-Kardol van Zorggroep Noorderboog en bankdirecteur Wilfried de Jonge over ouderenmishandeling en hoe groot dat probleem ook in Meppel is.
Al jaren zijn de cijfers hetzelfde: één op de 20 ouderen wordt thuis mishandeld. Ze krijgen klappen, worden psychisch mishandeld of financieel uitgekleed. Er zijn zoveel ongekende en onzichtbare dingen aan de hand die alle aandacht verdienen, het niet krijgen, die mensen in de weg zitten of belemmeren te kunnen doen wat ze eigenlijk zouden willen doen. Annerieke en Wilfried werken samen om ouderenmishandeling de wereld uit te helpen en later vinden we hier vast gezamenlijk ook een gelegenheid voor.
Al jaren zijn de cijfers hetzelfde: één op de 20 ouderen wordt thuis mishandeld. Ze krijgen klappen, worden psychisch mishandeld of financieel uitgekleed.
Het was de directe inspiratie om contact te zoeken met Riane. Riane Kuzee-Hoogeveen is ervaringsdeskundige van o.a. relationeel geweld, vluchten, (energie)armoede en sociale uitsluiting. Dingen die vaak net zo onzichtbaar zijn, maar overal aan de hand. Met haar ervaringskennis ondersteunt Riane anderen, begeleidt en adviseert ze overheden, instanties en hulpverleners. We werkten vorig jaar samen op de Samenloop voor Omstandigheden in Zwolle en haar verhaal maakte toen diepe indruk op het stadsbestuur, nu op de studenten.
Riane vertelde zonder filters en censuur haar levensverhaal. Over hoe jouw verhaal zo maar ineens door wat keuzes en omgevingsfactoren van een mooi verhaal in een nachtmerrie kan veranderen.
Riane vertelde zonder filters en censuur haar levensverhaal. Over hoe jouw verhaal zo maar ineens door wat keuzes en omgevingsfactoren van een mooi verhaal in een nachtmerrie kan veranderen. Over hoeveel mensen dagelijks worstelen met het systeem. En over hoe je omgevingen zou kunnen maken die voor de meeste mensen kunnen zijn. Hoe je plekken maakt die insluiten, niet uit.
Wat er volgde was zo prachtig. Studenten deelden over hun belemmeringen en uitdagingen. Over gedoe thuis, over de shit van de wereld. Over daarmee worstelen. Over hoop.
Wat er volgde was zo prachtig. Studenten deelden over hun belemmeringen en uitdagingen. Over gedoe thuis, over de shit van de wereld. Over daarmee worstelen. Over hoop. De groep werd groep, zonder voorbehouden en terughoudendheid. En gingen daarna aan de slag om ontwerpinterventies te maken binnen Gesamenluk ruimte te maken voor de ‘happy many’, niet de ‘few’.
De eerste echte samen-aan-de-slag-dag: Gesamenluk het gebied eetbaar maken, waar we met bezoekers, bewoners, buurt en buitenlui elkaar verstaan omdat we allemaal de taal van ‘handen in de modder’ kunnen spreken. En tegelijk iedereen geenzaam maken, voedselketens verkorten en en en.
Het gebied grenst aan een kant aan het Reestdal, vernoemd naar het veenbeekje dat er door het landschap meandert en het thuis is van enorm veel ooievaars en andere vrolijke fluitsnuiters en scharrelaars en floravrolijke geroezebloem. Aan de andere kant ligt de woonwijk Oosterboer, thuis van ongeveer 7.360 mensen, verdeeld over 3.225 huishoudens. Het is een ruim opgezette, groene wijk gebouwd in de jaren zeventig, met de meeste inwoners tussen de 45 en 65 jaar.
Door vergrijzing zal het aantal inwoners van Meppel dat zorg nodig heeft, naar verwachting toenemen. Heel Nederland vergrijst. Hierdoor nemen ook sociale problemen zoals eenzaamheid toe. De druk op de formele en informele zorg wordt hierdoor groter.
Aan de andere andere kant van het oude ziekenhuis ligt het nieuwe streekziekenhuis Isala Meppel, waar de focus ligt op bewegen en de oudere patiënt. Die komen er steeds meer. Door vergrijzing zal het aantal inwoners van Meppel dat zorg nodig heeft, naar verwachting toenemen. Dat is trouwens niet alleen een lokale uitdaging, heel Nederland vergrijst. Hierdoor nemen ook sociale problemen zoals eenzaamheid toe. Ouderen wonen vaker zelfstandig en vaak ook alleen. De druk op de formele en informele zorg wordt hierdoor groter.
Na de verhuizing naar het nieuwe ziekenhuis werd (een deel van) het oude Diaconessenhuis in Meppel een opvang voor vluchtelingen uit Oekraïne. Een klein dorp, en dat blijft ook zeker de komende 2,5 jaar zo. In het oude ziekenhuis worden momenteel zo’n 550 vluchtelingen uit Oekraïne opgevangen.
Kortom, uitdagingen genoeg. Daarom hadden we Femmeke Huigens van Vereniging Drentse Voedselbossen gevraagd om de dag te komen inleiden en begeleiden. Want door haar aanjagende energie hebben 360+ leden inmiddels al 250 hectare, zo’n 375 voetbalvelden, eetbaar gemaakt. Dat maakt Drenthe-place-to-be als het over voedselbossen gaat. En Femmeke de aangewezen persoon om de studenten daarmee kennis te laten maken.
Door Femmekes aanjagende energie hebben 360+ leden inmiddels al 250 hectare in Drenthe, zo’n 375 voetbalvelden, eetbaar gemaakt.
Na een plenaire inleiding, verkenden we het terrein, identificeerden we kansrijke gebieden, namen we een hapje wilg (wegens medicinale werking) en werkten de studenten de rest van de dag aan voedende, verbindende, taaloverstijgende, omgevingstemperatuurverlagende, waterbufferende ontwerpen voor delen van het gebied waar je kan doen, zijn, eten en leren door samen de taal van ‘handen in de modder’ te spreken.
In plukjes arriveerden de studenten van Academie Minerva en ArtEZ University of the Arts bij het ziekenhuis in Meppel. Gemixter kon de groep niet zijn.
Want in de studenten van Minerva’s DAT (Art, Design & Technology) minor is groep die bestaat uit allerhande disciplines van Hanze, van kunstenaars tot engineers. De groep studenten van ArtEZ was net zo gemixt, wat een kenmerk is van hun ‘Zomerlab’. Want dat is een interdisciplinair project van verschillende disciplines van ArtEZ in Zwolle.
In zo’n Zomerlab gaan studenten in kleine groepen op bezoek bij kunstenaars of ontwerpers. Daarin nemen zij hen voor een week op in hun wereld. Die wereld was deze week Gesamenluk.
Dus namen we ze mee. Door het complex, de geschiedenis van de plek, het programma van de gehele week, de lijst gasten die hen kwamen bijstaan en helpen, regels en afspraken en de vormende ideeën van Gesamenluk is.
Het bebouwde deel boven het maaiveld is namelijk met zo’n 46.000 vierkante meter verdeeld over ongeveer 20 gebouwen zo’n 2,5 Amsterdamse Bijenkorfen groot.
Zo bespraken we bijvoorbeeld te gaan werken vanuit vertrouwen, dat het douchen helaas alleen koud kon, en alleen te gaan dwalen in tweetallen. Het bebouwde deel boven het maaiveld is namelijk met zo’n 46.000 vierkante meter verdeeld over ongeveer 20 gebouwen zo’n 2,5 Amsterdamse Bijenkorfen groot. En ook nog eens volledig ondertunneld. Dwalen is dan ook zo maar verdwalen.
Een beetje wegwijzer verkenden we het gebied samen en verbond Jorn Bartlema de studenten met elkaar, waarna ze de voormalige personeelskantine transformeerden tot een pop-up hostel voor hun verblijf de rest van de week.
Vandaag ontvingen we de leden van het college, de kersverse burgemeester Arjen Maathuis en de wethouders Robin van Ulzen, Alfred Peterson, Sander Kastelein, en de coördinator vluchtelingen Harry Veldman in de projectruimte van Gesamenluk.
Na een heerlijke lunch verzorgd door Cicero, maakten we beter kennis met elkaar. Willem Uitentuis, Emiel Brink en Carlus Lenferink gaven een update over de stand van zaken van de locatie, en deelden hun visie op vastgoed.
Waarna Marcel Kampman hen vervolgens meenam naar een van de ondergrondse ruimtes van het ziekenhuis om hen daar mee te nemen door de nieuwe plannen als Gesamenluk.
Conclusie: Het gaat mooi worden samen!
Van grafisch ontwerp tot productdesign - hier vinden creatieve professionals hun plek.
Ontwikkelaars, data-analisten en tech-entrepreneurs werken samen aan digitale oplossingen.
Consultants, coaches en ondernemers delen kennis en ervaring voor groei en succes.