Dag 3: Anders zijn en er voor anderen zijn, met Riane Kuzee-Hoogeveen

Ik had een tijdje geleden een mooi gesprek met Annerieke van Dongen-Kardol van Zorggroep Noorderboog en bankdirecteur Wilfried de Jonge over ouderenmishandeling en hoe groot dat probleem ook in Meppel is.

Al jaren zijn de cijfers hetzelfde: één op de 20 ouderen wordt thuis mishandeld. Ze krijgen klappen, worden psychisch mishandeld of financieel uitgekleed. Er zijn zoveel ongekende en onzichtbare dingen aan de hand die alle aandacht verdienen, het niet krijgen, die mensen in de weg zitten of belemmeren te kunnen doen wat ze eigenlijk zouden willen doen. Annerieke en Wilfried werken samen om ouderenmishandeling de wereld uit te helpen en later vinden we hier vast gezamenlijk ook een gelegenheid voor.

Al jaren zijn de cijfers hetzelfde: één op de 20 ouderen wordt thuis mishandeld. Ze krijgen klappen, worden psychisch mishandeld of financieel uitgekleed.

Het onzichtbare zichtbaar maken

Het was de directe inspiratie om contact te zoeken met Riane. Riane Kuzee-Hoogeveen is ervaringsdeskundige van o.a. relationeel geweld, vluchten, (energie)armoede en sociale uitsluiting. Dingen die vaak net zo onzichtbaar zijn, maar overal aan de hand. Met haar ervaringskennis ondersteunt Riane anderen, begeleidt en adviseert ze overheden, instanties en hulpverleners. We werkten vorig jaar samen op de Samenloop voor Omstandigheden in Zwolle en haar verhaal maakte toen diepe indruk op het stadsbestuur, nu op de studenten.

Riane vertelde zonder filters en censuur haar levensverhaal. Over hoe jouw verhaal zo maar ineens door wat keuzes en omgevingsfactoren van een mooi verhaal in een nachtmerrie kan veranderen.

Worstelen met het systeem

Riane vertelde zonder filters en censuur haar levensverhaal. Over hoe jouw verhaal zo maar ineens door wat keuzes en omgevingsfactoren van een mooi verhaal in een nachtmerrie kan veranderen. Over hoeveel mensen dagelijks worstelen met het systeem. En over hoe je omgevingen zou kunnen maken die voor de meeste mensen kunnen zijn. Hoe je plekken maakt die insluiten, niet uit.

Wat er volgde was zo prachtig. Studenten deelden over hun belemmeringen en uitdagingen. Over gedoe thuis, over de shit van de wereld. Over daarmee worstelen. Over hoop.

Wat er volgde was zo prachtig. Studenten deelden over hun belemmeringen en uitdagingen. Over gedoe thuis, over de shit van de wereld. Over daarmee worstelen. Over hoop. De groep werd groep, zonder voorbehouden en terughoudendheid. En gingen daarna aan de slag om ontwerpinterventies te maken binnen Gesamenluk ruimte te maken voor de ‘happy many’, niet de ‘few’.